Weer veilig thuis

Het zit er weer op, wij laten Amerika weer achter ons. Het begin van het einde werd voornamelijk merkbaar toen wij onze huisjes voor meerdere weken, onze campers weer terugleverde aan Motures.

Nog een (halve) dag hebben wij nog rondgescharreld in San Francisco op zoek naar nike’s en herinneringen, ook kregen wij de kans om te acclimatiseren aan het normaal Nederlands weer namelijk koud, winderig, bewolkt en mistig.

Rond 13:50 San Francisco tijd mochten wij ons KLM vliegtuig betreden en na een vlucht van ongeveer 9:30 kwamen wij aan rond 9:15 op de polderbaan in Amsterdam GM tijd, met een perfecte landing. Vanaf de polder baan was het eerst nog 15 minuten taxiën en daarna nog door de douane, tassen opzoeken en toiletteren natuurlijk. Ongeveer rond 11:00 reden wij weg van Schiphol en om 13:00 waren wij veilig en wel wedergekeerd in het vredige Ten Boer

HET WAS ABSOLUUT GEWELDIG!!!!!

Blijf kijken naar de site want meer foto’s en verhalen kunnen nog volgen

Posted in Reisverslag | Leave a comment

Dag 20, 21 & 22 Yosemite

Yosemite dag 1
Omdat wij nog geen beren en bomen genoeg hadden gezien hebben wij onze reis vervolgd en laten we zeggen het gebeurde in en rond een nationaal park genaamd Yosemite.

Bij onze eerste stop op weg naar Yosemite vervolgde Frans zijn quest in het vinden en eten van typische Amerikaanse etenswaren, in een pompstation viel zijn oog op de corned dog, iets wat in Nederland bijna niet te krijgen is. Na zijn professionele mening is een corned dog prima te eten. Na dit maaltje vervolgde we onze reis naar Yosemite national park.

Eenmaal tegen het einde van de middag aangekomen in Yosemite national park moesten we opzoek naar een slaapplaats, dit bleek minder gemakkelijk dan vooraf gepland. Een wachtlijst van 37 mensen die hoopten op cancelling van andere kampeerders. Uiteindelijk werden we doorgestuurd naar ghetto campground Bridalveil creek. Klote weer (echt hollands) en een wc-hok zonder licht en kans op agressieve knuffel beren. We besloten er het beste van te maken en zo gingen Richard, Martijn, Jacco, Marjolein en Marlies nog een wat mooie plekjes bezichtigen. Glacier point bracht ons een fantastisch uitzicht en een bijzondere trail richting Sentinel Dome (een grote rots) gaf een adembenemend uitzicht over de vallei ver beneden ons.

Patrick en Frans besloten bij de getto campground te blijven om zich vol te gieten met Jack Daniels (whisky voor de niet drinkers onder ons). Frank die geen whisky lust is met de mountain bike de bossen in gefietst, daar heb ik een trail gevolgd die begon als een mooie asfalt weg en eindigde als een modderpad, dicht bebost. Op sommige momenten lagen er boomstammen over het pad heen waar ik mijn fiets overheen moest gooien en zelf achteraan moest klimmen. Naar een stuk of wat bomen was ik er ook zat van en ben ik omgekeerd.

Yosemite dag 2
De volgende dag zijn we zo snel mogelijk van het ghetto af gespeert terug naar beneden naar het te volle en toeristische Yosemite park. We begonnen met een korte wandeling naar Bridalveil fall een waterval van wel zeker 30 meter hoog.

De volgende stop was de parkeerplaats bij campground reserveringen. Het eerste wat we deden was ons zelf inschrijven op de wachtlijst en dat leverde ons een 13e en 14e plek op. De dag ervoor was ons verteld dat er welgeteld 12 mensen hun plaats opgezegd hadden! Vervolgens zijn we de John Muir trail gaan lopen, het eertse deel was net een toeristen snelweg, dit deed ons besluiten de route te vervolgen op het moeilijkere deel waar het iets rustiger was, dit bracht ons naar Clark point waar een ongelofelijk mooi uitzicht op de Nevada Fall.

Bewolking boven de bergen en het advies van twee hippie rangers deden ons afzien van de hele Muir trail die ons ook over de Nevada Fall zou leiden. We besloten de Mist trail terug te nemen samen met tienduizenden andere toeristen. Een stukje van de Mist trail bestond uit een steile trap die 200 meter naar beneden of omhoog ging, ongeveer 60 meter van de top stuitte Patrick op een vrouw die vroeg hoe ver het nog was, Patrick antwoordde heel beleeft “nog 60 meter ongeveer” de vrouw keek haar zoontje aan en haar die vroeg aan haar “how far is it? And what’s a meter?”.

Tijdens de trip naar beneden hupte Marlies en Martijn via de stenen snel naar beneden met als gevolg een groepsplitsing. Uitkijkend over de mooie waterbedding van de waterval keken Marlies en Martijn vanaf de brug hoe de andere afdaalden. Marlies en Martijn besloten door te lopen waardoor ze op de Nevada waterval stuitte, van dicht bij dit keer. Een fantastisch plaatje maar onbekend hoe ze zouden terugkeren. Overtuigend riep Martijn: ‘Bovenaan de waterval loopt een pad waarmee we terug kunnen naar de vallei’ echter bleek dit niet het geval. Achteropgeraakt en in slecht weer besloten ze terug te gaan via de weg zoals gekomen. Uiteindelijk via de trappen van de mist trail vonden ze de weg terug naar de campers.

Yosemite dag 3
Na twee dagen Yosemite drukte hadden we het wel gezien en maakten we ons uit de voeten. Wel wouden we nog een stukje van de Tioga pass rijden. Slingerend tussen de bergen door sloeg hier het noodlot toe in de vorm van een Duitser (valt wel mee hoor, maar ‘t was wel even schrikken). In een bocht naar boven kwam een tegemoetkomende camper wel heel dichtbij, Jacco wist hem nog uit te wijken maar Richard kon niet voorkomen dat de spiegels elkaar raakte.

Onze spiegel werd schoon van de beugel afgeveegd en stuiterde via de deur langs de andere camper de weg op. Onderweg zag de spiegel nog de kans om nog meer schade aan te richten aan de Duitse camper door de beschermkap van de water heater mee te nemen (wraak gehe).

Van de klap bekomen hebben we de schade opgenomen. Patrick en Frank gingen op zoek naar de spiegel en de bestuurder van de andere camper. Beiden kwamen ons tegemoet gelopen. De bestuurder Albert kwam ligt verward met een hoopje rommel wat voorheen onze spiegel was aangelopen. Op de parkeerplaats bleek zijn hele zijraam er uit getikt te zijn (iets te veel wraak van onze spiegel)

Op de parkeerplaats hebben we gezamenlijk besloten een ranger station op te zoeken en daar een politie ranger te bellen. Onze ranger vertelde dat het vaker voorkwam en noemde het een ‘bear slap’. Bij het afscheid nemen merkte ze op “You are not the first and won’t certainly be the last”
De volgende dag hebben we een tijdelijke fix geproduceerd met een nieuw spiegeltje en je raad het al…. een halve rol duct tape, de geplakte spiegel deed zelfs de camper medewerkers versteld staan!!!

Posted in Reisverslag | 6 Comments

Dag 18 – Sequoia

Wederom hebben we 2 blogposten geplaats. Het verhaal over Vegas staat onder deze.

De weg naar van Vegas naar Sequoia was een lange. Om er te komen hadden we een tussenstop nodig. Deze hebben we gehouden bij Caroline Lake. Hier was een lege campground met een niet heel erg begaanbaar meer. Alleen een overnachting gehouden en vervolgens door naar Sequoia.

Na enkele uren rijden de volgende dag kwamen we aan bij de poort van het park. Hier werd uitgelegd dat het voor ons niet mogelijk was om bij onze bestemming te komen. Onze camper is namelijk 23 foot lang, en over de weg mochten mocht je alleen maar met voertuigen tot en met 22 foot. Hiedoor moesten we een omweg maken van twee uur, zodat we via een andere ingang het park in konden en geen last hadden van de voertuigrestrictie.

Uiteindelijk waren we waar we wouden zijn en bij het inchecken op de campground kregen we nog een verhaal van de park ranger, want Sequioa National Forest is bear-country. Dat betekend, al het voedsel en geurende dingen (tandpasta, deo, shampo) in een kluis die beren niet open kunnen krijgen, in de koelkast van de camper of verstoppen in kastjes en zorgen dat het niet zichtbaar is van buitenaf. Ook moet je zorgen dat het eten en afval wat je buiten hebt liggen in handbereik is, zodat je het direct kan opruimen.

Toch wel spannend zo’n avondje aan de rand van het bos, zeker als je niet weet hoe groot de beren zijn. De dames wilden dan ook maar al te graag escorts naar de toiletten. De eerste avond was er echter geen knuffelbeer te zien. De nacht verliep wat onrustig, was het de spanning of de ijle lucht, veel mensen moesten echter vaak naar de wc.

‘s Ochtends vroeg op en direct naar het visitor center om even uit te zoeken welke wandelingen we gingen maken. Vandaar gingen we direct door naar de “General Sherman”. Dit is de breedste en zwaarste boom ter wereld. Aan de stam heeft deze boom een diameter van 11 meter. Een massive beest om te zien.

Na het bezoek aan de generaal zijn we verder gelopen over het “Congress trail”. Langs dit pad kom je naast alle grote bomen die in het bos staan, nog een paar even indrukwekkende grote bomen tegen. Als eerste kwamen we “The President” tegen. Vervolgens stond daar de “Senate” een bomengroep met allemaal massive Sequoia bomen. Volg het trail verder en je loop tegen de tweede groep bomen aan. “House”. Het geniale is de verhouding tussen een persoon en een Seqiuoa tree.

Zoek Martijn

Tijdens deze route kwamen we in aanraking met onze allereerste zwarte beer. Wat minstens net zo gaaf was als de bomen. Nu hadden ieder van ons een andere verwachting van de beer, maar deze vonden we allemaal knuffelig en schattig. Geen gebrul, op z’n achterpoten op je af komend, proberen je vel open te schrapen met de klauwen, niets van dat alles. Gewoon relaxed rondstruinend, snuffelend een beer te zijn. Niets aan de hand. Een perfect moment natuurlijk om foto’s te nemen. Volgens mij hebben op dat moment twee vrouwen besloten dat ze ‘s nachts wel alleen naar de wc konden.

Lief klein knuffelbeertje

Na dit alles kwamen we op ons tweede wandelpad nog een bruin / zwarte beer tegen en later toen we in de shuttle bus terug zaten zagen we er nog één. Allemaal rustig een beer aan het zijn, met totaal geen enkele dreiging.

Vandaag hebben we een tussenstop in Shaver Lake (home of the bushrobber) en morgen gaan we door naar Yosimete, waar we twee of drie nachten blijven, om daarna via de Golden Gate terug te keren naar San Francisco.

Posted in Reisverslag | 1 Comment

Dag 15 & 16 – Las Vegas

The American Dream, de eletrische bol midden in de woestijn, genaamd Las Vegas was de plek om onze geluk eens te beproeven. Het zoeken van de campground die rechtstreeks aan het noordelijke deel van de strip lag was enigszins lastig, maar in de middag kwamen we toch aan in 46 graden celcius. Met die temperaturen wordt het binnenstappen van een casino/hotel wel erg verleidelijk. Al is het alleen maar vanwege de beschikbare airco. De dappere dodo’s: Jacco, Richard, Frans, Patrick en Frank wilden de strip graag direct verkennen, maar kwamen naar een uur behoorlijk uitgeput terug.

Nadat de energie weer opgeladen was met genoeg vocht, was pilsjes en enkele hotdogs, waren we klaar om met z’n allen naar de strip te gaan. Op straat zijn gratis shows (perfect voor 8 Nederlanders) en andere dingen te beleven. De eerste show was ongelofelijk slecht. Beeld van Vegas 1, Vegas 0. Nadat alle tokkies met hun kinderwagens na een half uur eindelijk uiteengingen, konden wij ook weer verder met onze tocht.

Uiteindelijk zijn we tot het Bellagio gekomen (iets over de helft), daar hebben we gekeken naar de legendarische fonteinen en daarna zijn we op de terugtocht begonnen, omdat de volgende dag weer op tijd uit bed moesten om naar de Hoover Dam te gaan. Hoewel dit volgens de lokale camping-Henkie niet mogelijk was, omdat de Hoover Dam niet meer in gebruik was en het niet mogelijk was er over heen te rijden.

Dik fonteintje spuiten dokter

Eigenwijs als we zijn (en terecht) kregen na een korte rit van 27 mijl zicht op Lake Mead. Een fantastisch uitzicht wat de hoop op een spectakel verhoogde. In de film ziet de dam er groter, bigger, more impressive uit, in het echt is het een hoopje beton waar je zo over heen rijd. Een deel van de productiekosten van The Transformers ging toch echt zitten in photoshoppen. De hoeveelheid beton is echter wel ongelofelijk, evenals de manier waarop de dam is gebouwd. Geen grote zware materialen, maar menselijke spierkracht.De dam bevat genoeg beton om een wandelpad rond de evenaar te leggen van 1.20 meter breed en 10 centimeter dik. De korte rondleiding naar de krachtcentrale (die wel degelijk in werking was) was eveneens bijzonder. De turbines zijn groot, de hoeveelheid gallons water per seconde nodig om deze te laten draaien nog groter (rekensom: 24.000 gallon per seconde * 17 turbines * 86400 seconden = hoeveelheid gallons water nodig per dag voor volle productie).

Turbines jonge. BAM!

Ditmaal zijn we iets later Vegas in gegaan (geen kinderwagens) in de verwachting dat alles 24/7 door zou gaan. Na een korte taxirit naar het Bellagio (we wilden de fonteinen nogmaals zien) zijn we het nachtleven gaan verkennen. Het mooiste is dat je 24/7 kan rondlopen in de hotels/casino’s/clubs/bars/restaurants. Alles-in-een-aan-elkaar-verbonden. Geen controles, geen zichtbare security, gewoon lekker je eypo’s uitgeven.

Voor de rest: What happened in Vegas stayed in Vegas…

Posted in Reisverslag | Leave a comment

Dag 13 & 14 – Zion

Voor de mensen het niet snappen: Er zijn 2 berichten geplaatst. Onder deze staat een verhaaltje over Bryce canyon. Even naar beneden scrollen dus.

Onderweg
De rit van Bryce naar Zion was slechts kort, maar wel zeer indrukwekkend. Via highway 9 daalden we af van 2500 naar 1700 meter. De temperatuur, net als de helingshoek van wegen, steeg langzamerhand. Zowel links als rechts prachtige bergtoppen met steile hellingen en enorme rotsen. Marjolein (chauffeuse) was ook impressed, want in Zion Canyon tikten we met de uitlaat even een kei aan die de afgrond naar rechts afbakende. Maar eerlijk is eerlijk ze reed verder in stijl. Jacco kon het kleine deukje later die dag repareren met een baco. Ook de andere camper had nog wat ducktape nodig voor kleine reparaties.

Groen water
Met nog een avond voor de boeg, besloten we direct een wandeltocht de Emerald Pools op te nemen. Een redelijke korte wandeling van ongeveer 2 mijl, maar wel met leuke paden. Halverwege het pad naar de lower pools liepen we onder een druppende waterval door. Heerlijk verkoelend en prachtig om te zien. In de zomer is het gebrek aan water echter wel merkbaar, zowel de lower als middle pools stonden bijna droog. De upper pool was echter volledig gevuld en een heerlijk om een avondje door te brengen (lees: halfuurtje, door gebrek aan licht moesten we naar afdalen). Nadat Jacco, Frank, Frans en Patrick een rondje rond het water waren geklommen, zijn we teruggegaan.

Klimmn om een plasje enzooo

Early morning coffee
Om half acht aan de koffie en rond acht uur klaar staan voor de eerste hike. Weeping Rock, slechts 0.5 mijl stond als eerste op de planning om daarna Hidden Valley in de gaan. De Weeping Rock doet zijn naam eer aan, maar was in een half uurtje bekeken. De klim naar de Hidden Valley was echter zwaar en lang. Om nog maar niet te praten over de stijle klimmen langs afgronden van 300+ meter. Met als enige houvast een ketting vastgeklonken in de bergwand. Prachtig om wat echte canyoneering te doen. Veel wandelaars keerden voor dit punt om. Je shuttle (bus naar de wandelpaden) als een klein stipje onder je zien, hield ons echter niet tegen. Eenmaal boven zijn we de canyon nog in gegaan om te genieten van de stijlen rotswanden aan beide kanten.

Dood gaan kan, maar let dan wel op je kinderen

Na een korte shuttletrip begonnen we rond het middaguur aan de riverside walk, om die te vervolgen met de Narrows Bottom-Up. Een wandeling door de Virgin River. Met onder andere wall street (beide Canyon wanden op 6 meter afstand) waarin je tot borsthoogte (Marlies iets dieper) door de Virgin River waadde. Na afloop hebben we op de campground genoten van een drankje aan dezelfde Virgin river, die eigenhandig Zion Canyon heeft gevormd.

Tussen de rotsen in het riviertje

Las Vegas
Terug naar de hitte, 105+ Fahrenheit, naar de elektrische bol, the American Dream, Las Vegas. Onder het geweld van overvliegende scenic helikopter tours en het geschreeuw van de launcher van de Stratosphere.

Posted in Reisverslag | 5 Comments

Dag 11 & 12 – Bryce canyon

De volgende ochtend in Bryce was het voor Marjolein en Jacco een vroege ochtend. Zij mochten beiden uitkijken naar een hele ochtend op een paard zitten. Voor Marlies, Martijn en Frank begon de ochtend iets later en hun mochten een groot deel van de dag op een fiets zitten. Voor de rest begon het pas toen we wakker werden en wij hadden dan ook geen plannen. Het enige wat we moesten regelen was het quad rijden voor die middag.
Toen wij hier naar aan het informeren waren kwamen we er snel achter dat het voornamelijk een langzaam, drie uur durende tocht was waar je heel traag ging rijden langs de mooiste plekken. Op de vraag: “is it only scenic or is there some racing as well?” was het antwoord: “Absolutely no racing!”. Duidelijke zaak dus, quad rijden was van de baan.

Gezien wij verder niets te doen hadden, besloten Patrick, Richard en ik om dan toch zelf maar wat te ondernemen, omdat we toch de canyon wel even wouden zien. Na even door de infomatie blaadjes gekeken te hebben, hadden we een paar mooi paden (trails) gevonden die we konden lopen.
Het mooie in de nationale parken hier is dat er ongeveer elke 10 of 15 minuten er wel een shuttle bus rijdt die stopt op alle uitkijkpunten en beginstukken voor wandelingen. Het enige wat je dus hoeft te doen is op de bus te springen, naar de gewenste halte broesen en je kan direct beginnen met je wandeling. Wij hebben hier ons drie uur mee vermaakt en genoten van de pracht van Bryce canyon.

Bij Bryce Canyon stoan jaaa

Rond drie uur kwamen wij weer terug bij de campers en daar lag een briefje dat onze fietsers retourneerd waren en bij het zwembad lagen. Hun fietstocht was zwaar geweest. In totaal hadden ze 26 mijl afgelegd, waarbij ze enkele honderden meters omhoog waren geklommen de bergen op. Wel waren ze als enige bij het punt geweest die het verste weg lag en het hoogste was: Farview point. Ondanks de stevige tocht, waren ze erg tevreden en Marlies had last van een potje zadelpijn.

Dik hoog fatsen gedaan enzoooo

Jacco en Marjolein waren tussendoor ook teruggekomen van hun tocht op het paardje en zijn direct daarna ook gaan wandelen in de canyon. De reden: Marjolein had per ongeluk de verkeerde tocht geregeld en dat bracht hun niet langs het nationale park. In plaats daarvan kwamen ze terecht langs een rivier. Ondanks dat het niet de plek was waar ze langs wilden paardjerijden, was het een mooie tocht door een prachtig natuurgebied. Voor alle mensen die zich zorgen maken om Jacco zijn bips: die doet het nog prima. Hij had er geen last meer van toen hij van het paard afstapte. “Het is een leuke manier om dingen te zien, alleen dat zadel….”, aldus Jacco.

Jacco mooi poardie riedn

Posted in Reisverslag | Leave a comment

Dag 9 en 10 – Moab

Zondag
Voordat wij uit monument valley wegkonden, ging Mayo eerst nog even paardrijden. Terwijl de rest nog even door de canyon ging wandelen waar een paar van ons de vorige dag al waren geweest.

Om half zeven ging voor mij (Majo) dan ook de wekker, om vervolgens naar het huis van mijn gids te fietsen. Het paardrijden zelf was namelijk ergens anders. Daar aangekomen samen met de gids borstelen en zadelen om vervolgens te wachten op de andere deelnemers van de tocht die 2 uur ging duren.De tocht zelf was awsome!! mijn gids was te gek en we hebben zelfs nog kunnen galloperen:-)
Helaas waren de 2 uur zo weer voorbij en heb ik mijn vrouwelijke charmes in de strijd gegooit en heeft de eigenaar mij helemaal terug gebracht naar de camping! (inc fiets)

Wij hebben gewacht tot ze terug was en toen hebben we koers gezet naar Moab. In Moab was het weer wat warmer (rond de 38 graden), dan in Monument Valley. Hier hebben we (Marlies, Martijn en ik) zitten relaxen en wat gehangen in het zwembad. Dit terwijl onze helden Frank, Jacco, Richard en Patrick de middagwarmte trotseerden om te zorgen dat alles geregeld was voor het broesen op quads en full speed de rivier afkonden.

Twee uur later waren zij terug en was het geregeld en mochten wij de volgende dag zorgen dat we om 8 uur aanwezig waren bij de quad verhuur.

Maandag
Eenmaal daar moesten we even het papier tekenen dat we de verhuur niet gingen aanklagen en dat jij alle andere aanklachten van derden tegen hun als gevolg van jouw acties zou betalen. Oja, er was ook nog kans dat je dood ging, maar het was voornamelijk aanklagen.

Met alle formaliteiten achter de rug werden we naar een stuk woestijn met wat bergen gebracht, waar we de standaard instructie kregen en even mochten pielen met het apparaat. Helaas brak mijn sleutel af toen ik hem wou starten en konden we die niet meer gebuiken. Marlies had al een beetje twijfels bij het zelf rijden en bood aan om bij iemand achterop te gaan, zodat ik wel zelf kon rijden. Kudo’s voor Marlies!

Jacco was helemaal in zijn element, maar moest zich in het begin even bedaren, omdat Marjolein achterop zat. Dit was maar voor even, want niet lang daarna zat ook Majo “Go, go, go!” te schreeuwen. Misschien vraag je je af hoe het komt dat Marjolein bij Jacco achterop is beland. Dat zit zo: Ze hebben een deal gemaakt. Marjolein zou bij Jacco achterop de quad, als Jacco mee gaat paardrijden met Marjolein. Het eerste stuk van de deal is hiermee afgerond en morgen mag Jacco geloven aan vijf uur durende paardrij tocht.
Nu hoor ik hier naast me dat Marjolein het toch niet zo leuk vond. Maar ze heeft het wel gedaan!

De gids was een geniale dude, die ons over mooie trails heen leidde en langs de meest scenic punten. We waren er allemaal (behalve Majo) over eens dat het een geniale ervaring. Zoiets is in Nederland niet te vinden.

Na het quadrijden konden we direct naar de raft toko toe voor een raftrocht van de Colorado river af die 3.5 uur in beslag zou nemen. Bij de verhuur aangekomen werden we direct ingestrapt in reddingsvesten en in een busje gestamp met nog een Frans en Amerikaans stelletje. Vervolgens werden we naar de plek gebracht waar we in de rivier werden gedumpt.
Onderweg werden wat feiten verteld over de omgeving. Ook dat de weg waar we overheen reden de nummer 2 scenic route van Amerika is (volgens National Geographic). De nummer 1 is highway 1 die langs de kust van Californië loopt. Gezien wij die al gereden hebben toen we net de campers hadden, hebben we dus de 2 mooiste routes gehad :)

Uiteindelijk bereikten we ons beginpunt en ontmoetten we onze gids Travis. Nu dachten wij dat iedern een peddel in zijn handen krijg en we met twaalf man ons best moesten doen om beneden te komen op de ruige Colorado River. Niets daarvan was waar.
We gingen met 12 man in de boot, ieder zonder peddel en gids Travis zat in het midden te roeien. Jammer dat we het niet zelf konden doen, maar wat maakt het uit als je op 1 van de beruchtere rivieren zit. Ook deze illusie werd in stukken geslagen toen we naar 15 minuten dopperen in het bootje onze eerst “rapid” tegenkwamen. Deze ging zo hard, dat als we met ons twaalven tegelijk een scheet in het water hadden gelaten, het water waarschijnlijk wilder was geweest.

Met de hoop op een wilde tocht, maar met de kennis de die kans inmiddels verloren was, moesten we ons maar anders vermaken. Ondanks de rust, konden we wel lachen met z’n allen, wat voorkwam dat sommigen van ons wegzakten in mooie dromen. Gelukkig kwam Travis met de mededeling dat we mochten gaan zwemmen. Nadat we even bevestigd hadden dat hij het ook serieus bedoelde, lagen er snel 8 Nederlanders in het water. Gezien we een reddingsvest aanhadden, konden we relaxed dobberen en ons laten meevoeren door de rivier.

Dit was het mooiere moment en we waren allemaal in ons element. Na een half uur drijven moesten we helaas weer aan boord, omdat de volgende “rapid” eraan kwam. Niet lang daarna gingen we aan land op “Lunch beach”, waar een prima lunch verzorgt werd. Het was bijna te vergelijken met de Subway.
Na de lunch ging het door als het eerste deel van de tocht ging. Er was nog wel een iets ruigere rapid, maar veel spannends was het niet. Wel was er weer een mogelijkheid om te zwemmen, dus dat was prima.

Uiteindelijk kwamen we rond kwart voor 4 aan op het eindpunt, van waar we weer terug gebracht zijn naar Moab.

Vandaag zijn we naar Bryce Canyon gereden. Vandaag hebben we nog niet veel gedaan. Morgen gaan Jacco en Majo paardrijden. Frank, Martijn en Marlies gaan 60 kilometer fietsen en de rest weet het nog niet. ‘s middags is het de bedoeling om weer quad te gaan rijden. We zulen zien.

Posted in Reisverslag | 3 Comments

Dag 6 en 7 (Grand Canyon) en dag 8 (Monument Valley)

Woensdag
In de ochtend bij Lake Havasu moest er eerst nog een wasje gedraait worden en was het de bedoeling om te gaan jetskieën. De was ging snel en was erg snel droog met 38+ graden in de ochtend. Het jetskieën was een ander verhaal. Elke keer dat we er heen gingen was die dude afwezig. En elke keer dat we weer terug waren bij de campers, was hij weer aanwezig. Uiteindelijk is het helaas niet gelukt om los te gaan op het water.

Na deze teleurstelling was het tijd om op weg te gaan. Onze bestemming was Williams, met de bedoeling even te overnachten. Onderweg hiernaar toe kwamen we over de historic Route 66. Iedereen kent Route 66 natuurlijk en volgens ons is dat ook het enige wat er spannend aan is. Het is een vergane glorie. Wat er ooit vroeger behoorde te staan, stond er niet of nauwelijks meer en voor de rest was het volgebouwd met nieuwerwetse dingen als de MacDonalds en dergelijke. Ook staan er vele eettentjes en motels die zich allemaal “restaurant 66″ en “motel 66″ noemen. Overgeleverd aan het toeristme dus.

In Willams zelf was verder niet heel veel te beleven. Wel een mooie bosrijke omgeving, maar verder niet veel. Zoals gezegd hebben we hier overnacht om de volgende dag door te gaan naar de Grand Canyon.

Donderdag
‘S middags kwamen we aan bij de Grand Canyon. Hier moesten we ons eerst even plaatsen op de campground. Een mooi ding aan alle campgrounds hier in de States is dat je er standaard een picknick bank en een kampvuurplek er bij krijgt. Je kan dus altijd goed zitten en mooi fikkie stoken. Ook al zit je midden in het bos, waar het erg droog is en er waarschuwingen zijn voor brandgevaar.

Met de campers gepositioneerd gingen we te voet richting de canyon. Eenmaal aangekomen aan de rand van de canyon kijk je je ogen uit! Wat is dat beest groot! Natuurlijk kennen we het allemaal van de foto’s die we gezien hadden, maar het zien met je eigen ogen is daar niet mee te vergelijken.
We hebben tijdens het avondeten geprobeerd uit te vinden hoe we iemand moeten vertellen wat we gezien hebben. De uitkomst: niemand kon het verwoorden. Wel hebben we wat individuele quotes die de lading niet helemaal dekken:

Richard: “De grootste gleuf die ik ooit heb gezien!”
Martijn, Marlies en Jacco: “…”
Frans: “Wow, wat een beest!”
Marjolein: “Allerjezus!”
Patrick: “Euhhhhhhhhhhhhhhhhh”
Frank: “The Grand Canyon is the size of Holland”

Na het bekijken van de canyon zijn we terug gegaan naar de camper en hebben we misbruik gemaakt van onze vuurplaats en goed gebarbequed.

Vrijdag
De volgende ochtend zijn we terug naar de canyon gegaan om een stuk af te dalen. Dit was het stijlste en moeilijkste pad van allemaal, maar wel met de mooiste uitzichten. Naar beneden ging natuurljik voorspoedig, Wij gingen naar het eerste checkpoint toe, deze was 2.3 mijl lopen, en lag 300 meter lager. Volgens het informatiebord aan het begin gingen we met elke stap 2000 jaar terug in de geologische tijd.

Eenmaal bij het eerste checkpoint (Marlies: “afgedaald door de donkey crap”) was het anderhalf uur verder en hebben we gepauzeerd en genoten van het uitzicht. Uiteindelijk was het dan toch tijd voor de klim omhoog. Deze ging nog voorspoediger dan de afdaling. Onze fanatiekelingen (Marlies, Martijn, Frank en Richard) waren in 45 minuten weer boven. De rest volgde 15 minuten later. Al met al een stevige klim maar totally worth it.

Eenmaal terug bij de campers stonden de meesten alweer te springen om terug te gaan. Marjolein, Jacco en Richard gingen voor een tweede wandelroute en Marlies, Martijn en Frank gingen voor een fietstocht langs de canyon. Patrick en ik bleven achter en wij hebben vergeefs gezocht naar vrouwelijk schoon op de campground.
‘S avonds hebben we wederom de fik erin gezet en zitten relaxen en “genoten” van onze buurman met z’n gitaar.

Zaterdag
Om acht uur was het tijd om te vertrekken richting Monument Valley. De weg hier naar toe bestaat voornamelijk uit woestijn en tafelbergen (mesa).
Daar aangekomen hebben een aantal van ons een wandeling gemaakt door een een canyon en Frank heeft wat rondgefietst.

Morgenochtend weten we nog niet precies wat we gaan doen. Marjolein gaat door de valley rijden op een paard. Tegen het middaguur vertrekken we richting Moab, waar de bedoeling is te gaan raften op de Colorado River.

Posted in Reisverslag | 7 Comments

Campers – Dag 3 (Joshua Tree) en 4 (Lake Havasu)

Dag 3 – Joshua Tree
De weg naar Joshua Tree was redelijk recht vooruit. In het begin maakten wel veel foto’s van de bergen en dingen die we onderweg zagen, maar dit begint steeds normaler te worden. Wel begon de temperatuur op te lopen. In San Francisco was het maximaal 20 graden, in Santa Barbera een graad of 25. En op de plek van bestemming ongeveer 35 graden. Het wordt steeds warmer.

De eerste campground die we op het oog hadden was wel open, maar er was niemand aanwezig. Na een korte blik bleek ook dat er helemaal niemand op stond. Dat zag er saai uit, dus besloten we maar verder te rijden. Dit bracht ons in het National park Joshua Tree en we kwamen terecht bij de campground “Hidden Valley”. In dit park is het heel erg droog en warm, staan vele rotsformaties en vele Joshua Trees. Toen we uit de camper stapten was er doodse stilte. Je hoorde helemaal niets. Heel erg gaaf, vooral omdat het in de middag was.

Volgens de campground gids hadden we vele faciliteiten op deze campground. Echter hebben we hard gezocht en niets gevonden. Heel verassend, want er was geen elektriciteit, geen stromend water en het toilet was een gat in de grond met muren erom heen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De helft van de groep (Frank, Marlies, Martijn en Patrick) gingen voor een fietstocht door het park, terwijl de rest (Jacco, Marjolein, Richard en Frans) een stuk gingen wandelen.
Terwijl de schemering inviel kwam het gedierte tot leven en veranderde de alles overheersende stilte in een orkest van van krekels, insecten en alle andere beesten die geluid kunnen maken.

Op het moment dat de zon net net onder de horizon weggleed kwamen we weer bij elkaar bij de campers en begon de avond in Hidden Valley.
Als de zon onder is dan wordt het aardedonker daar. Ontzetten gaaf. Dit geeft een superieure mogelijkheid om naar de sterren te kijken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl Patrick hier mee bezig was, voelde hij een beest op zich kruipen en evacueerde zichzelf uit de bosjes. In het park zitten onder anderen: spinnen, slangen, eekhoortjes (of zoiets), salamanders, en andere kruipende beesten. Niet heel lang daarna hoorde Marjolein iets vlak bij haar hoofd kruipen. Dit bleek een grote zwarte spin te zijn. Gezien het een nationaal park is, hebben we het beestje de ruimte gegeven en weer weg laten kruipen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk hebben we al het ongedierte overleefd en konden we door naar Lake Havasu.

Dag 4 – Lake havasu
De weg naar onze bestemming begon al goed: Het bordje gaf aan “No service for 100 miles”. En dit was geen grap. De weg waar we op terecht kwamen was er eentje uit de film. Kaasrecht, over de heuvels heen, met aan weerzijden alleen maar woestijn met woestijn vegetatie. Het enige wat je in de verte kon zien was de weg waar je over een uur zelf overheen ging rijden. We kwamen nog enkele “bezienwaardigheden” tegen: Een spookstadje genaamd: Rice, een verlaten / verwaardeloosd station en een afgebrand station.

Parker was het eerste stuk bewoonde wereld dat we tegenkwamen. De temperatuur was daar inmiddels gestegen naar boven de 40 graden celcius. Hier brachten wij een bezoek aan de Wallmart en zijn we naar de Subway gegaan voor de broodnodige dingen. Daarna zijn we doorgegaan naar de plek waar we ons op dit moment bevinden: Lake Havasu,

Tijdens het heetst van de dag was hier niets te beleven (wat een verassing). Wij waren de enige idioten die buiten zaten terwijl het 45 graden was. Echter hadden we niets beter te doen, dus hebben we proberen visjes te vangen in het water (dat ook heel warm was) en verder volledig niets gedaan. Wat er wel is op dit hete stuk strand is WiFi. Wat gunstig is, want dat ontbreekt er nog wel eens aan tijdens onze tour. Af en toe lukt het nog wel om iets op twitter eruit te sturen als we bij een starbucks in de buurt zijn, maar daar houd het ongeveer wel mee op.

We zullen nog wat meer foto’s op het internet zetten en dan is het eerst weer afwachten wanneer we weer beschiking hebben tot internet. Morgen vertrekken we richting de Grand Canyon, voordat we er zijn maken we eerst nog een tussenstop, vlak voor de canyon. De kans is groot dat we daar geen internet hebben, dus jullie zullen nog even geduld moeten hebben.

 

Posted in Reisverslag | 8 Comments

De eerste dagen met de campers

Zaterdag
Zaterdagochtend konden we de campers ophalen. Nadat we met de metro naar San Leondro waren gegaan konden we vanaf het station met de taxi naar de camperverhuur. Toen wij de taxi instapten, zei een andere taxichauffer nog “Six guys and two girls, must be Europe…”. Mensen hier maken allemaal mooie quotes. De ranger van Alcatraz had ook nog een quote over het aantal mensen in een cel daar. In Alcatraz had iedereen zijn eigen cel, maar in moderne gevangenissen is dat niet meer het geval. “You might end up in a cell with a guy named Bubba. Maybe Bubba doesn’t like you. No! Bubba likes you a lot!”

Anyways, terug naar de camperverhuur. We moesten alles controleren op gebreken en dergelijke. Kost allemaal veel tijd, maar uiteindelijk konden we op weg. Onze eerste bestemming: Wallmart. Hier hebben we getracht alles te kopen wat we ongeveer nodig hadden. Voornamelijk water, want het water smaakt hier naar chloor. Niet dat je er dood van gaat, maar het is erg smerig, en al helemaal als je er koffie van maakt. Uiteindelijk hadden we alles in huis en was het tijd om naar onze eerste campground te gaan. De bestemming was Big Sur. Dit ligt midden in een bosgebied. Wij kwamen daar echter aan rond een uurtje of half 9. Alle campgrounds waren vol, dus hebben we eerst de campers maar langs de kant van de weg neergezet en gegeten. Hier konden we niet blijven staan, omdat het private property was, dus besloten we om nog een stuk verder te rijden om toch nog een campground te vinden, al wisten we allen dat het waarschijnlijk niet meer ging lukken.

Onze dappere coureurs Jacco en Patrick hebben een uur lang de pikdonkere Califonische kustweg getrotseerd (daarvoor hulde!), om uiteindelijk langs een kant van de weg te stoppen, omdat het zinloos was om nog verder te rijden. Het enige wat we konden zien, was de weg aan de ene kant, en een afgrond met de zee beneden aan de andere kant. Daar hebben we nog wat gedronken en uiteindelijk zijn we op bed gegaan. Iedereen was erg benieuwd wat het eerst aanzich zou zijn als we wakker werden.

Zondag
Toen we wakker werden en zagen waar we “gestrand” waren bleken we ons hier te vinden:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het ontbijt waren we het over eens dat er mindere plekken zijn om wakker te worden en was het daarnatijd om door te gaan naar Santa Barbera. Toen we door Santa Barbera reden zagen we alleen maar strand. Reden genoeg om zo snel mogelijk een campgroud te vinden die aan het strand lag, zodat we de zee in konden. Zo hebben wij daad bij woord gevoegd en ons de rest van de middag vermaakt op het strand.

Frank had nog een verjaardag van ons tegoed, dus Patrick heeft hem meegenomen op een fietstocht, terwijl de rest van ons de camper en de standplaats versierde met balonnen en slingers. Bij terugkomst was Frank aangenaam verrast en konden wij hem zijn kado geven: Vier (bijna) onaangebroken pakken hagelslag uit Nederland! Door dit geweldige kado moest Frank toch een menig traantje wegpinken, om vervolgens het bier op te gaan drinken.

De volgende ochtend was het weer tijd om te vertrekken, want we hadden een stevige rit voor de boeg naar Joshua Tree. Tijdens het opruimen kwamen de buren nog even langs. Een tweetal gepensioneerde Amerikanen, die het hele jaar een beetje met hun camper aan het rondrijden zijn. “Aaaah Holland, great beer!” was onder andere een zin uit het gesprek.Uiteindelijk was het dan toch om te vertrekken naar Joshua Tree.

Posted in Reisverslag | 1 Comment